Ταξίδι στον Άρη χωρίς επιστροφή

Πριν από μερικούς μήνες η NASA εγκαινίασε ένα καινούργιο πρόγραμμα
για τη ζωή στον Άρη δηλαδή να κάνει μια εκτίμηση
για το πόσο καιρό μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει σε ένα τόσο διαφορετικό περιβάλλον.
Το πρόγραμμα αυτο ονομάζεται MARS ONE και περίπου 700 νέοι αλλά και άλλον ηλικιών άτομα,
μετά απο οκτώ χρόνια εκπέδευση στα κεντρικά της NASA θα «μετακομήσουν»
μόνιμα ( δηλαδή χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν) στον Άρη.Τα άτομα που θα συμμετέχουν σε όλο
αυτό το πρόγραμμα όταν πάνε σε αυτόν τον πλανήτη θα προσπαθήσουν
να αναπτύξουν ζωή δηλαδή οι άπικοι εκεί θα ασχολούνται με την κατασκευή του νέου
τους σπιτιού (ενώς χώρου περίπου 500τμ.) όπου θα μπορούν να μένουν,να κοιμούνται,
να μαγειρέυουν ακόμα και να γυμνάζονται.Μερικές ακόμα απο τις ασχολίες τους πέρα απο αυτές του
σπιτιού θα είναι να ανακυκλώνουν τα σκουπίδια τους και το νερό τους,να κάνουν
πειράματα και να στέλουν αναφορές στη βάση.Τέλος αμα όλα πάνε καλά,το πρόγραμμα μπεί σε μια
ευθεία πορία και μέσα στα πλέσια του προσδοκόμενου χρονοδιαγράμματος,
το 2024 οι πλέον αστρονάυτες θα ξεκινήσουν το ταξίδη τους για τον Άρη,
οκτώ μήνες αργότερα θα φτάσουν στον προορισμό τους.
Οι άπικοι εκεί θα βρούν τον απαραίτητο εξοπλισμό που θα έχει μεταφερθεί με
αυτοματοποιημένα οχήματα κατα την διάρκεια αφιξής τους.Όμως κανένας
δεν μπορεί να εγγυηθεί οτι η ζωή στον Άρη θα είναι όντως βιώσιμη.

INFO:O βραβευμένος σκηνοθέτης με oscar Christopher nolan με βασική του έμπνευση το πρόγραμμα MARS ONE σεναριογράφισε και σκηνοθέτησε την επίσης βραβευμένη ταινία με oscar Intestellar.
Γιώτα Κραμπίνη\Νατάσσα Μίτση\Ιωάννα Τσάλα
www.kathimerinh.gr

Ποιοι κλάδοι επιχειρήσεων θα «κυριαρχήσουν» στο μέλλον

1) Τουριστικός κλάδος (250.000 θέσεις εργασίας)
Ο πρώτος κλάδος είναι ο τουριστικός.Ο τουρισμός υπολογίζεται οτι θα δημιουργήσει περίπου 250.000 θέσεις εργασίας μέσα στην επόμενη δεκαετία και η χώρα μας μια από τις ποίο όμορφη του κόσμου θα έχει μεγάλη ζήτηση τότε.Επαγγέλματα που θα έχουν μεγάλη απήχηση είναι:
• Υπεύθυνος πολιτιστικών εκδηλώσεων
• Υπεύθυνος ταξιδιωτικών πρακτορειών
• Διευθυντής τροφίμων ή ποτών
• Στέλεχος διαδικτυακού τουρισμού (ή μαρκετινγκ)

2)Ιατρικός κλάδος (ένας κλάδος που έχει ακόμα ζήτηση)
Η υγεία είναι ένας κλάδος που έχει και θα έχει απήχηση στα νέα παιδεία για πολλά χρόνια ακόμα διότι ο κόσμος υποφέρει από πολλές ασθένειες απλές (γήρανση, κρύωμα) ή και πολύ σοβαρές (καρκίνος, έμπολα).Επαγγέλματα που θα έχουν μεγάλη απήχηση είναι:
• Κλινικός παθολογοανατόμος
• Φαρμακοποιός
• Ιατρός επείγουσας ανάγκης
• Ιατρός γηριατρικής
• Ψυχολόγος (με ειδίκευση στην κοινωνική κλινική ψυχολογία των εξαρτημένων)

3)Ναυτιλιακός κλάδος (θέσεις υψηλής εξειδίκευσης)
Η ναυτιλία παρά την κρίση είναι ένας κλάδος που συνεχίζει να έχει σταθερή αύξηση στη δημιουργία νέων θέσεων (ειδικότερα στο εξωτερικό).Δεν είναι όμως πολλές διότι η ναυτιλία είναι ένας κλάδος που είναι εξαρτημένος από το διεθνές οικονομικό εμπόριο.Επαγγέλματα που θα έχουν μεγάλη απήχηση είναι:
• Στέλεχος ναυτιλιακών επιχειρήσεων
• Πράκτορας πλοίων
• Υπεύθυνος λογιστηρίου
• Τροφοδότης πλοίων
Σχεδιατής μηχανών πλοίων

4)Γεωργικός κλάδος (ένας ανερχόμενος κλάδος)
Η γεωργία είναι μέσα στο τρίπτιχο -γεωερία,κτηνοτροφία,αλιεία- που μελέτες έχουν δίξει οτι την δεκαετία που μας ακολουθεί μία στις δύο νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν θα είναι εκτός των αστικών κέντρων.Επαγγέλματα που θα έχουν μεγάλη απίχηση είναι:
• Βιοτεχνολός
• Γεωπόνος
• τεχνικός πτηνοτροφίας
• Υπηρεσίες βιολογικών καλλιεργιών
Διαχειριστής γεωργιοκτηνοτροφικών υπειρεσιών

5)Τεχνολογικός κλάδος (ο κλάδος του μέλλοντος)
Οι ψηφιακές επιχειρησείς και η επικονική τεχνολογία είναι ένας κλάδος που θα αντέξει καλύτερα απο οποιονδήποτε
άλλον στην κρίση διότι σε έναν μεγάλο αριθμό παρουσιάζονται προοπτικές ανάπτυξης ιδικά στις επόμενες δεκαετίες. Επαγγέλματα που θα έχουν μεγάλη απήχηση θα είναι:
• Τεχνικός υπολογιστών
• Δάσκαλος πληροφορικής
• Προγραματιστής
• Σχεδιαστής υπολογιστών
• Επισκευαστής ηλεκτρονικών μηχανιμάτων

Γιώτα Κραμπίνη\Νατάσσα Μίτση\Ιωάννα Τσάλα
Βιβλ. www.kathimerinh.gr

Κατάχρηση Ουσιών

Τι είναι ναρκωτικό ;
Οποιαδήποτε ουσία σε υγρή μορφή, σε σκόνη, σε ταμπλέτα, σε φυτική σύσταση, σε σπρέι, που επιδρά στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα και αλλάζει την αντίληψη, το συναίσθημα, τη διάθεση, τη συμπεριφορά, τον τρόπο λειτουργίας του σώματος του ατόμου που τα χρησιμοποιεί, κατηγοριοποιείται με τον όρο «ναρκωτικό».

Τα ναρκωτικά ανάλογα με το είδος τους, επηρεάζουν τόσο το σώμα όσο και τον ψυχισμό του ανθρώπου και μπορούν να προκαλέσουν σωματική ή/και ψυχική εξάρτηση.

Τι είναι εξάρτηση;
Η εξάρτηση χαρακτηρίζεται από την έντονη προσήλωση ενός ατόμου προς ένα αντικείμενο ή άλλο άτομο. Ο εξαρτημένος δημιουργεί/επικεντρώνει τη ζωή του γύρω από το αντικείμενο της εξάρτησής του.

Εξάρτηση από ουσίες είναι η κατάσταση απόλυτου εθισμού του ανθρώπου, κατά την οποία κυριαρχείται από την έντονη ανάγκη λήψης της ουσίας. Η σωματική εξάρτηση εμφανίζεται όταν το σώμα του ανθρώπου έχει προσαρμοστεί στην ουσία και αναπτύσσει συμπτώματα όταν σταματήσει τη χρήση (το ονομαζόμενο στερητικό σύνδρομο).

Η ψυχολογική εξάρτηση εμφανίζεται όταν ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τη χρήση της ουσίας για να νιώσει καλά, να διώξει το άγχος ή την ψυχική πίεση ή απλά για να νιώθει φυσιολογικός και να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Η ψυχολογική εξάρτηση, σε σύγκριση με τη σωματική, είναι πιο σημαντική και είναι αυτή που απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο για να αντιμετωπιστεί. Δε δημιουργούν όλες οι ουσίες και τις δυο μορφές εξάρτησης.

Κάνναβη: Τι είναι και πώς επιδρά
Τι είναι;
Η κάνναβη είναι μια πρασινωπή ή καφετιά ουσία που μοιάζει με τον καπνό και γίνεται από τις ανθοφόρες κορφές και τα φύλλα του φυτού κάνναβη, αφού αποξηρανθούν.

Η ρητίνη της κάνναβης ή «χασίς» είναι η αποξηραμένη μαύρη ή καφετιά έκκριση των ανθοφόρων κορφών του φυτού κάνναβη, η οποία κορνιοτοποιείται ή συμπιέζεται σε στερεές πλάκες

Το έλαιο της κάνναβης ή «χασισέλαιο» είναι υγρό που βγαίνει είτε από τα αποξηραμένα μέρη του φυτού είτε από τη ρητίνη της κάνναβης.

Πώς καταναλώνεται;
Όλες οι μορφές της κάνναβης συνήθως καπνίζονται. Η ρητίνη της κάνναβης και το έλαιό της μπορούν επίσης να φαγωθούν ή να γίνουν τσάι.

Πώς επιδρά στους χρήστες;
H κάνναβη κάνει τους χρήστες να αισθάνονται ευχάριστα χαλαρωμένοι, ενώ μερικές φορές προκαλεί ευφορικό αίσθημα. Οι χρήστες μπορεί επίσης να νιώσουν ότι οι αισθήσεις της όρασης, της όσφρησης, της γεύσης και της ακοής οξύνονται.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι που συνδέονται με τη χρήση κάνναβης;
Bραχυπρόθεσμα οι χρήστες αποκτούν αυξημένη όρεξη και καρδιακό παλμό. Δυσκολεύονται επίσης να εκτελέσουν σωματικές ή πνευματικές δραστηριότητες, όπως η οδήγηση και οι λογικοί συλλογισμοί.

Με μεγάλες δόσεις η αντίληψη των ήχων και των χρωμάτων γίνεται οξύτερη, αλλά η σκέψη γίνεται πιο αργή και συγκεχυμένη. Εάν η δόση είναι πολύ μεγάλη, η επίδραση της κάνναβης είναι παρόμοια με αυτή το παραισθησιογόνων και η ουσία μπορεί να προκαλέσει άγχος, πανικό, ακόμα και ψυχωσικά επεισόδια.

Οι συστηματικοί χρήστες κάνναβης διατρέχουν τον κίνδυνο να αναπτύξουν ψυχολογική εξάρτηση σε σημείο που να χάσουν το ενδιαφέρον τους για όλες τις άλλες δραστηριότητες, όπως η δουλειά και οι προσωπικές σχέσεις. Πρόσφατες μελέτες στο Ηνωμένο Βασίλειο δείχνουν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της χρήσης κάνναβης και της αύξησης των περιστατικών σχιζοφρένειας.

Άλλοι κίνδυνοι
Ο καπνός της κάνναβης περιέχει 50 φορές περισσότερη πίσσα από τα υψηλής περιεκτικότητας σε πίσσα τσιγάρα, πράγμα που θέτει τους χρήστες σε αυξημένο κίνδυνο καρκίνου των πνευμόνων και άλλων αναπνευστικών ασθενειών.

Ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν στη χρήση και στην εξάρτηση;
Η χρήση ναρκωτικών ή η κατάχρησή τους από ένα άτομο ή μια ομάδα ανθρώπων σπάνια είναι αποτέλεσμα ενός μόνο αιτιολογικού παράγοντα. Η εξάρτηση δεν εμφανίζεται ξαφνικά στη ζωή ενός ανθρώπου. Οι παράγοντες που συντελούν και δημιουργούν προϋποθέσεις για την εμφάνισή της αναπτύσσονται τις περισσότερες φορές κατά την παιδική ηλικία.

Στην ηλικία αυτή μπαίνουν οι πρώτες βάσεις για τη δημιουργία αξιών, αρχών και στάσεων. Συμβαίνουν ραγδαίες αλλαγές και οι επιδράσεις που δέχεται σ’ αυτή την ηλικία το παιδί είναι καθοριστικές για τη μετέπειτα εξέλιξη. Αυτή η περίοδος καθορίζεται άμεσα από την οικογένεια, το σχολείο αλλά και από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Έρευνες δείχνουν ότι για την εμφάνιση της χρήσης, κατάχρησης και εξάρτησης από ουσίες συμβάλλουν πολλοί και σύνθετοι παράγοντες που αλληλεπιδρούν και διακρίνονται σε τρεις βασικές κατηγορίες (ο βαθμός συμμετοχής της καθεμιάς είναι διαφορετικός σε κάθε περίπτωση):

Το οικογενειακό, κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον στο οποίο ζει το άτομο
Οι βιολογικοί παράγοντες και η προσωπικότητα του ατόμου
Η δράση της ουσίας

Kάποιοι από τους επιβαρυντικούς παράγοντες

 Η ανοχή ως προς τη χρήση ουσιών
 Η διαθεσιμότητα των ουσιών
 Ο κοινωνικός αποκλεισμός
 Η αποξένωση
 Η έλλειψη υποστηρικτικών κοινωνικών δομών
 Ο καταναλωτικός τρόπος ζωής
 Η πίεση, το άγχος
 Η έλλειψη ευκαιριών επαγγελματικής απασχόλησης
 Η παρέα με χρήστες ουσιών
 Το χαοτικό οικογενειακό περιβάλλον
 Η χρήση και κατάχρηση ουσιών από τους γονείς
 Η έλλειψη συναισθηματικών δεσμών στην οικογένεια
 Η βία, η παραμέληση, οι υπέρμετρες οικογενειακές συγκρούσεις
 Η αναποτελεσματική επίβλεψη από τους γονείς
 Οι υπέρμετρες και μη ρεαλιστικές προσδοκίες
 Ο ψυχικός πόνος
 Η μοναξιά
 Η χαμηλή αυτοεκτίμηση
 Η έλλειψη ορίων
 Η αβεβαιότητα ως προς αξίες, στόχους, προτεραιότητες
 Η έλλειψη δεξιοτήτων ζωής (λήψης αποφάσεων, αυτοελέγχου, υπευθυνότητας, αντίστασης, διεκδίκησης κ.α.)
 Η έλλειψη επικοινωνίας
 Η αδυναμία διαχείρισης έντονων συναισθημάτων και ματαιώσεων
 Η ασυγκράτητη παρορμητικότητα
 Η ανία, η πλήξη
 Η αναζήτηση διαρκούς ευτυχίας και ευχαρίστησης
 Η αρχική χρήση ουσιών κατά την προεφηβική ηλικία
 Η σχολική αποτυχία σε σταθερή βάση
 Η πρόωρη αντικοινωνική συμπεριφορά

Βασικοί προστατευτικοί παράγοντες

 Προσωπικές δεξιότητες του ατόμου (αυτοπεποίθηση-αυτοεκτίμηση, αυτοέλεγχος, αναγνώριση, έκφραση και διαχείριση έντονων συναισθημάτων, στοχοθέτηση, κλπ)
 Κοινωνικές δεξιότητες του ατόμου (επικοινωνία, συνεργασία, αντίσταση, υπευθυνότητα, επίλυση προβλημάτων, κριτική σκέψη και λήψη αποφάσεων, κοινωνική ευαισθησία κλπ)
 Ασφάλεια και σταθερότητα
 Συναισθηματική σταθερότητα
 Ενήλικες και συνομήλικοι φίλοι: θετικά πρότυπα ζωής
 Σταθεροί οικογενειακοί δεσμοί
 Υποστηρικτικά δίκτυα γύρω από το άτομο και την οικογένεια
 Ύπαρξη στόχων και ιδανικών που δίνουν όραμα για τη ζωή
 Ισχυροί δεσμοί με τους θεσμούς κοινωνικοποίησης, όπως η οικογένεια, το σχολείο
 Δυνατότητες ένταξης και ενσωμάτωσης
 Δέσμευση στο σχολείο
 Σχολική επιτυχία και συμμετοχή στα σχολικά δρώμενα
 Ευκαιρίες για συμμετοχή των νέων σε δραστηριότητες της τοπικής κοινότητας
 Οικονομική και κοινωνική σταθερότητα

ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ:
Σέρα Σαϊμίρ, Ταμπαχανιώτης Βαγγέλης, Χιούσι Ντρίτα, Τζαναβάρα Αναστασία

Οι τεχνολογικές επιδράσεις στο περιβάλλον

Η τεχνολογική πρόοδος στο σύνολό της πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όσον αφορά τις επιδράσεις της στο περιβάλλον . Η τεχνολογία δεν αποτελείται μόνο από γνώσεις, τεχνικές και μεθόδους που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν, αλλά και από τη συμπεριφορά τους που σχετίζεται με τη χρήση και εφαρμογή τους. Έτσι λοιπόν αυτό που χρειάζεται είναι σύνεση και ορθολογισμός κατά την αξιοποίηση των φυσικών πόρων και τη χρήση των τεχνολογικών μεθόδων.

ozonΕπιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον
Αυτή η κατηγορία εστιάζεται στις επιπτώσεις που μια τεχνολογία μπορεί να έχει στους οργανισμούς, των βιοτόπων τους, την ικανότητα επιβίωσης των φυσικών οικοσυστημάτων, και στη βιοποικιλότητα. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η απώλεια των σπάνιων και απειλούμενων ειδών φυτών και ζώων και η καταστροφή των απειλούμενων και περιορισμένων οικότοπων.
 Η απώλεια οικότοπων ή αλλοίωση τους σαν συνέπεια της ζήτησης πρώτων υλών ή την ανάπτυξη μιας περιοχής
 Η φυσική διακοπή του οικοτόπου για παράδειγμα λόγω της κατασκευής αγωγών που αναστέλλουν την μετανάστευση των ζώων.
 Η χημική μόλυνση του περιβάλλοντος μέσω της απελευθέρωσης των αποβλήτων που έχουν άμεση τοξική επίδραση στη χλωρίδα και την πανίδα (π.χ.
φυτοφάρμακα) ή που μεταβάλλουν τη λειτουργικότητα ενός οικοσυστήματος μέσω διεργασιών όπως ο ευτροφισμός.

earthradiation
Παγκόσμιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Αυτή η κατηγορία αφορά τον αντίκτυπο της τεχνολογίας σε παγκόσμια κλίμακα, συνήθως ως σωρευτικές επιπτώσεις. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να συσχετίζονται με ένα συγκεκριμένο τοπικό οικοσύστημα ή κοινότητα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην απελευθέρωση ουσιών που:
 Ενισχύουν την υπερθέρμανση του πλανήτη (δηλαδή τα αέρια του θερμοκηπίου, όπως το διοξείδιο του άνθρακα, το μεθάνιο και τα οξείδια του αζώτου) Τα αέρια που προέρχονται από τη βιομηχανική δραστηριότητα και τα αυτοκίνητα, δημιουργούν στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας ένα πυκνό στρώμα που επιτρέπει στις ακτίνες του ήλιου να περνούν και να θερμαίνουν την επιφάνεια της γης. Το μεγαλύτερο μέρος όμως της ηλιακής ενέργειας παγιδεύεται κοντά στην επιφάνεια της γης λόγω του πυκνού στρώματος αερίων και αντανακλάται πάλι στην επιφάνεια της γης αυξάνοντας το ποσοστό θερμότητας που εγκλωβίζεται. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας δημιουργώντας συνθήκες θερμοκηπίου. Το φαινόμενο, για το λόγο αυτό, ονομάζεται φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό θα έχει ως συνέπεια την ανύψωση της στάθμης της θάλασσας, την τήξη των πάγων στους πόλους, ξηρασίες σε γόνιμα εδάφη, καταστροφή των καλλιεργειών., υποβάθμιση του εδάφους.
 Καταστρέφουν το στρατοσφαιρικό όζον, για παράδειγμα χλωροφθοράνθρακες. Είναι η λεγόμενη «τρύπα» του όζοντος. Το στρατοσφαιρικό όζον βρίσκεται σε απόσταση 15 – 35 χλμ. πάνω από την επιφάνεια της γης και την προστατεύει από την επικίνδυνη υπεριώδη ηλιακή ακτινοβολία. Οι πρόσφατες ανθρώπινες δραστηριότητες ( βιομηχανία αφρωδών πλαστικών, ψυκτική βιομηχανία, προωθητικά ορισμένων ουσιών, κλπ. ) προκάλεσαν σοβαρή διατάραξη της ισορροπίας με αποτέλεσμα την λέπτυνση του στρώματος αυτού. Η «τρύπα» του όζοντος είναι μεγαλύτερη πάνω από τις βιομηχανικές χώρες. Οι συνέπειες είναι σοβαρές για την ανθρώπινη υγεία ( καρκίνοι δέρματος, οφθαλμολογικέ παθήσεις, εξασθένηση ανοσοποιητικού συστήματος, κλπ. ) καθώς και για τα οικοσυστήματα ( μείωση απόδοσης καλλιεργειών, αναστολή ρυθμού φωτοσύνθεσης, μείωση ανάπτυξης, κλπ. ) Τελευταία, με τα μέτρα που είχαν ληφθεί, η κατάσταση είχε σταθεροποιηθεί, πρόσφατες μετρήσεις, όμως, δείχνουν αύξηση της έκτασης της «τρύπας» πάνω από το βόρειο ημισφαίριο.
 Σήμερα το φαινόμενο του θερμοκηπίου συνδέεται αλλά και ενισχύεται από το φαινόμενο el niňo. Είναι ένα μετεωρολογικό φαινόμενο που αφορά την εναλλαγή ψυχρών και θερμών περιόδων στις θάλασσες του νότιου Ειρηνικού ωκεανού. Η εναλλαγή αυτή που συμβαίνει κάθε 3 – 6 χρόνια επηρεάζει τη γενικότερη κυκλοφορία της ατμόσφαιρας. Ορισμένες μάλιστα περιόδους οι εναλλαγές αυτές είναι τόσο έντονες που οδηγούν σε μεγαλύτερες μεταβολές στη γενικότερη κυκλοφορία της ατμόσφαιρας. Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζονται κλιματικές περίοδοι που χαρακτηρίζονται από πολύ μεγάλες θερμοκρασίες και έντονη ξηρασία ή από πολύ ψυχρούς χειμώνες. Οι παραπάνω συνθήκες δε συμβαίνουν μόνο στην περιοχή του νότιου ειρηνικού αλλά επηρεάζουν και το κλίμα πολλών περιοχών, ακόμα και των εύκρατων ζωνών. Το φαινόμενο πρώτοι παρατήρησαν οι περουβιανοί ψαράδες τον περασμένο αιώνα. Το χειρότερο el niňo μέχρι τώρα παρατηρήθηκε την περίοδο 1997 – 1998.
Επιπτώσεις στις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι για μια τεχνολογία μπορεί να επηρεάσει τη βιωσιμότητα των πόρων:
Με την κατανάλωση ενός πόρου σε ένα ποσοστό μεγαλύτερο από ό, τι αναπληρώνονται ή μεγαλύτερο από το ρυθμό με τον οποίο μπορεί να τροφοδοτείται συνεχώς κατά τη διάρκεια ζωής της τεχνολογίας και μολύνοντας έναν πόρο που χρησιμοποιείται είτε από τους φορείς εκμετάλλευσης τεχνολογίας είτε από άλλα μέρη, αλλά το οποίο δεν έχει καμία άμεση σχέση με την τεχνολογία (π.χ. μόλυνση των υπόγειων υδάτων από τη βιομηχανική διαδικασία παρασκευής).
Κατά τον προσδιορισμό και την αξιολόγηση των επιπτώσεων σε αυτούς τους πόρους, είναι αναγκαίο να εξετάζεται η σχετική σπανιότητα των πόρων, τόσο στις τοπικές όσο και σε περιφερειακό ή παγκόσμιο επίπεδο, καθώς και τις απαιτήσεις της τεχνολογίας κατά τη διάρκεια ζωής του (π.χ. το πόσο θα πρέπει να καταναλωθούν ή να έχουν μολυνθεί) .
Σε γενικές γραμμές, τρεις βασικές κατηγορίες των πόρων θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην αξιολόγηση:
 Έμβιων πόρων: κατανάλωση ή την καταστροφή της χλωρίδας και της πανίδας πόρων, όπως καλλιέργειες, δάση (π.χ. τροπικά δάση) και της αλιείας
 Μη έμβιων πόρων: ορυκτά και χημικά μέσα, όπως τα ορυκτά καύσιμα που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή ενέργειας ή υλικών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή υλικών, καθώς επίσης και την κατανάλωση ή τη μόλυνση των υδάτινων πόρων και
 Των πόρων της γης: Η γη που απαιτείται από το βιομηχανικό χώρο, αποβλήτων, και με τη στήριξη των υποδομών και των υπηρεσιών που μπορεί να μειώσει το δυναμικό του για μελλοντική χρήση.
Συμπερασματικά η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι καθόλου αρνητική. Όλοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την κρισιμότητα της κατάστασης ώστε να είμαστε ασφαλείς μέσα σ ένα υγιές περιβάλλον.

Αλεξάνδρα Σκεύη

Bullying

To bullying (εκφοβισμός) είναι μία επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνεται σκόπιμα. Πρόκειται για μία επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά και παίρνει φυσική και λεκτική μορφή αλλά και σχετική με αυτές. Δεν είναι μόνο τα αγόρια που μπορούν να εκφοβίσουν άλλους χρησιμοποιώντας τη δύναμή τους, αλλά και τα κορίτσια συχνά εκφοβίζουν άλλα κορίτσια μέσα από τον κοινωνικό αποκλεισμό. Το bullying τις περισσότερες φορές είναι μέρος του σχολείου, αλλά υπάρχει και στον εργασιακό χώρο εδώ και χρόνια. Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημιούργησαν ένα νέο χώρο για bullying, που ονομάστηκε cyber bullying .

Bullying
Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος. Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού π.χ. την κοροϊδία τις διακρίσεις και τα σχόλια, του κοινωνικού εκφοβισμού π.χ. τη διάδοση φημών, του σωματικού εκφοβισμού όπως τα χτυπήματα τα σπρωξίματα και οι κλωτσιές και στις μέρες μας του ηλεκτρονικού εκφοβισμού δηλαδή ο εκβιασμός μέσω Διαδικτύου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό .Πάρο όλα αυτά υπάρχουν αρκετές λύσεις !! Αρχικά οι εκπαιδευτικοί πρέπει να μιλήσουν στο παιδί που εκφοβίζεται και να ακούσουν με προσοχή και σοβαρότητα αυτά που έχει να τους πει. Έπειτα πρέπει να πουν στο παιδί, να τους κρατά ενήμερο σχετικά με οποιαδήποτε εξέλιξη. Τέλος είναι υποχρεωμένοι να συζητήσουν με τους γονείς του παιδιού, να εκφράσουν τις ανησυχίες τους και να δείξουν ότι είναι αποφασισμένοι να αναλάβουν δράση. Όμως οι γονείς είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι που πρέπει να μιλήσουν με το παιδί. πρέπει συνεργαστούν στενά με το σχολείο για να πληροφορηθούν για την έκταση και τη σοβαρότητα του περιστατικού καθώς και για τους τρόπους αντιμετώπισής του. Επίσης πρέπει παρέχουν στο παιδί υποστήριξη και ασφάλεια, χωρίς να το κατακρίνουν. Τέλος πρέπει ακούσουν προσεκτικά τι έχει να τους πει το παιδί τους για τα συναισθήματά του και για τις ανάγκες του.
Ένα άλλο είδος bullying είναι ο διαδικτυακός εκφοβισμός, το cyber bullying. Το Cyber bullying αφορά στον εκφοβισμό, την απειλή, την ταπείνωση ή την παρενόχληση παιδιών, προεφήβων και εφήβων που δέχονται μέσω της χρήσης του Διαδικτύου, κινητών τηλεφώνων είτε άλλων ψηφιακών τεχνολογιών από συνολικούς τους. Το Cyber bullying περιλαμβάνει την ανάρτηση προσβλητικών για το θύμα φωτογραφιών, μαγνητοσκοπημένου (βίντεο) ή άλλου υλικού σε ιστοσελίδες, δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, blogs, chat rooms. Επίσης ένας άλλος τρόπος είναι με δημιουργία ψεύτικων διαδικτυακών προφίλ στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό την προσβολή του ονόματος. Οι συνέπειες από τις παραπάνω ενέργειες επιδρούν αρνητικά στη ζωή ατόμου κι επιφέρουν κοινωνική απομόνωση, αποχή από τα μαθήματα . Επίσης μπορεί να προκαλέσουν την εκτέλεση πράξεων αντίθετων με τον χαρακτήρα του και επιπλέον παράνομες πράξεις λόγω εκβιασμού. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι, καθώς και κλιμάκωση των ενεργειών αντιμετώπισης. Η αντιμετώπιση, οφείλει να γίνει εγκαίρως και μπορεί να περιλαμβάνει:- την αγνόηση των ενοχλητικών μηνυμάτων. Ή την αναφορά των περιστατικών στις αρμόδιες αρχές και στην υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος.

ΤΖΕΣΙΚΑ ΤΣΟΛΙ

Ο ελληνικός κινηματογράφος

Ο ελληνικός κινηματογράφος ξεκίνησε στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με μικρό αριθμό ταινιών μέχρι το 1940 (35 κατά προσέγγιση). Η άνθισή του άρχισε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με 4-7 ταινίες το χρόνο μέχρι το 1950 και σταδιακά η παραγωγή αυξήθηκε μέχρι τις 60 ταινίες το 1960. Η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου ήταν από το 1960 μέχρι το 1973 φτάνοντας μέχρι τις 97 ταινίες το χρόνο (με μέσο όρο 80 ταινίες το χρόνο). Από το 1974 μέχρι σήμερα η παραγωγή κυμαίνεται σε πολύ μικρότερα επίπεδα από 10 ταινίες μέχρι 40 ταινίες το χρόνο.
Την δεκαετία του 1960, ο ελληνικός κινηματογράφος μπαίνει σε μια περίοδο μεγάλης ακμής. Δημιουργούνται πολλές εταιρίες παραγωγής που ανεβάζουν τον αριθμό των ταινιών σε μεγάλο αριθμό, συγκρίσιμο με τις διεθνείς παραγωγές. Το 1960 ξεκινάει το φεστιβάλ κινηματογράφου της θεσσαλονίκης, με σκοπό να αποτελεί ένα ετήσιο πανόραμα του ελληνικού σινεμά και να βραβεύει τους δημιουργούς του. Την ίδια χρονιά η Μελίνα Μερκούρη βραβεύεται για την ερμηνεία της στο «Ποτέ την κυριακή» του Ντασέν στο φεστιβάλ των Καννών και ο Μάνος Χατζιδάκις παίρνει το Όσκαρ τραγουδιού για τα «Παιδιά του Πειραία» για την ίδια ταινία.
Την προπολεμική. Που περιλαμβάνει τις πρώτες απόπειρες για τη δημιουργία ντόπιας κινηματογραφικής παραγωγής.
Την μετακατοχική, που ξεκινάει ουσιαστικά στο τέλος της κατοχής με την ταινία «Χειροκροτήματα» του Γιώργου Τζαβέλλα.
Και την μεταπολιτευτική, που ξεκινάει με την απελευθέρωση των καλλιτεχνικών δυνάμεων μετά την δικτατορία και θεωρούμε τον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου ώς την αριστουργηματική της αφετηρία. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια τρίτη περιόδο ήδη απο το 1965-67 αλλά η δικτατορία με τον ερχομό της έκοψε τη φόρα που είχαν πάρει πολλοί νέοι δημιουργοί.
Ο ελληνικός κινηματογράφος ανοίγει τα σύνορα του. Έλληνες ηθοποιοί γίνονται διεθνείς σταρ. Πολλές ελληνικές ταινίες βραβεύονται ή είναι υποψήφιες για μεγάλα βραβεία. Έχουμε ανάπτυξη όλων των ειδών σε ελληνοποιημένη μεταφορά (π.χ τα μιούσικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη). Ο Νίκος Κούνδουρος παίρνει την Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου για τη σκηνοθεσία του στις «Μικρές Αφροδίτες», το 1963. Ο «Αλέξης Ζορμπάς » του Κακογιάννη, πέρνει 3 όσκαρ. Από το 1965 έχουμε την εμφάνιση αρκετών νέων σκηνοθετών που με μικρού ή μεγάλου μήκους ταινίες δίνουν υπόσχεση για μια λαμπρή πορεία του ελληνικού κινηματογράφου, πιό ώριμου πολιτικά αλλά και με με πιο ώριμη καλλιτεχνικά κινηματογραφική γλώσσα. Όμως η πορεία αυτή, ανακόπτεται από τη δικτατορία. Πρώτα από όλα με τη λογοκρισία, αλλά και με την στασιμότητα που επικρατεί σε όλη την καλλιτεχνική παραγωγή. Πολλοί κινηματογραφικοί συντελεστές φεύγουν στο εξωτερικό. Οι μόνες μεγάλες παραγωγές που γίνονται αυτή τη περίοδο είναι του παραγωγού Τζείμς Πάρις που έχουν ιστορικά, πολεμικά, πατριωτικά θέματα και έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της χούντας των συνταγματαρχών. Όμως δύο φίλμ του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ή Αναπαράσταση (1970), που σαρώνει τα βραβεία στη Θεσσαλονίκη, οι Μέρες του ’36 (1972), το «Προξενιό της Άννας» του Παντελή Βούλγαρη και η Ευδοκία (1971) του Αλέξη Δαμιανού, δείχνουν από τότε, ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πολύ μέλλον.

Η μεταπολίτευση φέρνει μια αναγέννηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων του κινηματογράφου. Η μεγάλη παραγωγή της δεκαετίας του 60, δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Νέοι κινηματογραφιστές καταθέτουν καινούργιες ιδέες και χαράζουν τη δική τους διαδρομή. Το ελληνικό σινεμά μπαίνει σε μια διαφορετική περίοδο. Την μεταπολίτευση τη σφραγίζει ένα αριστούργημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Ο Θίασος». Όμως αυτή η φόρα που παίρνει ο κινηματογράφος με τη μεταπολίτευση και την είσοδο νέων δημουργών, δεν κρατάει για πολύ. Η τηλεόραση είναι νέο μέσο για την Ελλάδα και η άνοδος της μουδιάζει το κοινό που αποσύρεται σιγά σιγά από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Η τηλεόραση επίσης απορροφάει πολλούς από τους δημιουργούς του κινηματογράφου.
Η έλλειψη χρημάτων κάνει την κινηματογραφική παραγωγή να εξαρτάται όλο και περισσότερο από τις κρατικές επιχορηγήσεις. Έτσι έχουμε τρείς κατηγορίες κινηματογράφου την επόμενη περίοδο. Μια κατηγορία με την κρατική ευλογία καλή ή κακή δεν έχει σημασία, μια των δημιουργών που με καλλιτεχνική συνέπεια προσπαθούν να κάνουν ταινίες που να αφορούν και το κοινό, προσπαθώντας να το ξαναφέρουν στις αίθουσες και μια τρίτη κατηφορία που είναι ταινίες προσωπικές, πειραματικές, που με χαμηλά κοστολόγια προσπαθούν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό, πρωτοποριακό, κινηματογραφικό λόγο, χωρίς τις περισσότερες φορές να τα καταφέρνουν. Το αποτέλεσμα είναι και το κοινό να μπερδεύεται και οι δημιουργοί να μη μπορούν απερίσπαστοι να δημιουργήσουν, αλλά να κινούνται συγχισμένοι ανάμεσα σε αυτές τις τρεις κατηγορίες.

Η δεκαετία του 80 μπαίνει με την κυριαρχία του βίντεο. Η μεγαλύτερη παραγωγή σε βιντεοταινίες με πολύ κακής ποιότητας υλικό γίνεται αυτή τη περίοδο. Οι κινηματογράφοι ο ένας μετά τον άλλο γίνονται σούπερ μάρκετ. Το σινεμά μοιάζει να περνάει μια περίοδο νάρκης. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι οι δημιουργοί που επιμένουν και καταφέρνουν να ξαναβραβευτεί το ελληνικό σινεμά στο εξωτερικό, να ξαναφέρει το κοινό στις αίθουσες.
Η τελευταία δεκαετία σημαδεύεται από την είσοδο νεων δημιουργών στο χώρο του κινηματογράφου, που του ξανάδωσαν την φρεσκάδα που του έλειπε. Μαζί με τους κορυφαίους δημιουργούς που αποτελούν σταθερές αξίες έκαναν το κοινό να ξαναγαπήσει το σινεμά. Και παρόλο που οι ελληνικές ταινίες αντιμετωπίζουν ακόμα προβλήματα διανομής, ο ελληνικός κινηματογράφος έχει μπεί σε πολύ καλο δρόμο και έχει λαμπρό μέλλον.

KATERINA TSERPANI

Σχολικός εκφοβισμός

Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, ντροπιαστικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο).
Με βάση τα αποτελέσματα μιας μελέτης που πραγματοποίησε η Εταιρία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου σε συνεργασία με την Παιδαγωγική σχολή του Α.Π.Θ., το 29% των μαθητών έχει υποστεί κάποια μορφή εκφοβισμού εντός του σχολικού περιβάλλοντος με συχνότητα δύο ως τρεις φορές το μήνα ή και περισσότερο. Τα αγόρια είναι πιο συχνά θύτες και θύματα εκφοβιστικής συμπεριφοράς, που εμφανίζεται κυρίως στο σχολικό περιβάλλον σε χώρους χωρίς επίβλεψη από τους εκπαιδευτικούς, όπως η αυλή, ο διάδρομος και η τάξη κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η κατάσταση αυτή μπορεί να επηρεάσει την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και τη διαδικασία της μάθησης. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά που γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού αρχικά νοιώθουν φόβο, απόγνωση και παρουσιάζουν τάσεις φυγής. Αισθάνονται ότι απειλούνται, τρομάζουν, αρνούνται να πάνε σχολείο και παρουσιάζουν συμπτώματα σχολικής φοβίας. Μπορεί επίσης να γίνουν επιθετικά και νευρικά, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα ίδια τα παιδιά-θύματα μπορούν να γίνουν θύτες σε άλλα παιδιά ή στα αδέρφια τους στο σπίτι. Από την άλλη μεριά οι γονείς συνήθως δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και δηλώνουν άγνοια. Αυτό συμβαίνει γιατί τα θύματα εξομολογούνται το γεγονός του εκφοβισμού συχνότερα σε φίλους τους. Αν όμως οι γονείς εντοπίσουν κάποιο από τα προαναφερθέντα συμπτώματα και υποψιάζονται ότι το παιδί τους έχει πέσει θύμα εκφοβισμού κρίνεται αναγκαίο να προσεγγίσουν το παιδί και να αντιδράσουν απευθυνόμενοι αρχικά στους εκπαιδευτικούς και στις αρμόδιες Διευθύνσεις εκπαίδευσης. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το παιδί να αισθανθεί ότι έχει στήριγμα τους γονείς του και το σχολείο. Επιπλέον, οι ειδικοί επιμένουν ότι τα παιδιά πρέπει να μη φοβούνται, να έχουν το θάρρος της γνώμης και να μάθουν να «αντιδρούν».

Λόγοι σχολικού εκφοβισμού
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους κάποιος εκφοβίζει τους άλλους. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχει υποστεί ο ίδιος εκφοβισμό και να εκτονώνει κατά κάποιο τρόπο το θυμό του εκφοβίζοντας άλλους. Ή μπορεί μέσα απ’ αυτό να νιώθει ανώτερος απ’ τους άλλους, να αισθάνεται ότι έχει ισχύ και εξουσία. Ίσως ακόμη να το κάνει για να τραβήξει την προσοχή, πιστεύοντας ότι θα γίνει δημοφιλής ή ότι θα τον βοηθήσει να ενταχθεί σε κάποια παρέα.
Οι άνθρωποι που ασκούν εκφοβισμό, συχνά είναι οι ίδιοι τρομοκρατημένοι για κάτι και έτσι προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους άλλους για να κρύψουν τα συναισθήματά τους ή παρενοχλούν άλλους για να μην τους παρενοχλήσουν πρώτα εκείνους. Είναι δυστυχείς και «ξεσπούν» τη δυστυχία τους στους άλλους. Συνήθως δεν νιώθουν υπευθυνότητα για τις πράξεις τους και συχνά έχουν την ανάγκη να ελέγχουν τους άλλους και να κερδίζουν πάντα. Μπορεί να ζηλεύουν τα άτομα που παρενοχλούν. Δεν μπορούν να κατανοήσουν και να αναγνωρίσουν τα συναισθήματα των άλλων. Είναι όμως πολύ καλοί παρατηρητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς και πάντα επιλέγουν ως θύματα, εκείνους που ξέρουν ότι είναι πιο αδύναμοι απ’ αυτούς και μπορούν να τους κερδίσουν. Χρησιμοποιούν τη «διαφορετικότητα» για να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά τους και να κάνουν τα θύματά τους να νιώσουν άσχημα. Όμως το αληθινό πρόβλημα δεν είναι η «διαφορετικότητα» του θύματος αλλά ο ίδιος ο θύτης που νιώθει φόβο, ζήλεια, θυμό, φθόνο, ανασφάλεια, δυστυχία. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η διαφορετικότητά μας είναι που μας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς. Θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας και να μην επιτρέπουμε σε άτομα που μας εκφοβίζουν να μας καταβάλλουν.

Τρόποι αντιμετώπισης
• σε επίπεδο σχολείου:
• σύνταξη Σχολικής Επιτροπής ενάντια στον εκφοβισμό & την ενδοσχολική βία
• σύνταξη Διακήρυξης του σχολείου ενάντια στη βία: δικαιώματα-υποχρεώσεις-καθήκοντα για όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας
• αύξηση της επίβλεψης του σχολικού χώρου
• ευαισθητοποίηση και συνεργασία με τους γονείς, προκειμένου να σταματήσει ο κύκλος αναπαραγωγής και ενθάρρυνσης της ενδοσχολικής βίας

• σε επίπεδο τάξης:
• συζήτηση στην τάξη για τον ορισμό & τις μορφές της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού
• συζήτηση για τις επιπτώσεις του εκφοβισμού
• ενημέρωση σχετικά με το γιατί η ενδοσχολική βία και ο εκφοβισμός δεν είναι αποδεκτά από το σχολείο
• τρόποι & προτάσεις για πρόληψη και αντιμετώπιση από τους μαθητές: σύνταξη των κανόνων της τάξης ενάντια στη βία
• παροχή βοήθειας από μαθητές σε άλλους, για την επίλυση των συγκρούσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε εκφοβισμό
• προαγωγή των συνεργατικών αλληλεπιδράσεων
• παροχή ευκαιριών για θετική έκφραση της επιθετικότητας (π.χ. μέσω των αθλημάτων)

KATERINA TSERPANI